De seizoensrebellen / The season rebels, Yasmine Van Den Meersch & Jonas De Backer
"Laat me voor je zorgen, niet omdat je zwak bent, maar omdat je al zo lang sterk bent geweest. Het is niet nodig om een masker op te zetten, niet voor mij."
Ik keek zo lang uit naar het vervolg op 'De seizoensproeven', dat vorig jaar verscheen, en 'De seizoensrebellen' did not dissapoint. Ik vond het opnieuw een ge-wel-dig boek, met hartverwarmde personages en een strakke spanningsboog.
Opgelet als je ‘De seizoensproeven’, nog niet gelezen hebt – wat je echt wel moet doen -, want deze recensie bevat spoilers over het eerste boek. Maar we spoilen zoals altijd niets over dit verhaal!
Opnieuw waren de personages hier de kracht van het boek. In dit tweede deel groeit de vriendschap tussen de vier Erfgenamen steeds meer en meer, dankzij alles dat ze samen moeten overwinnen. Want in dit boek is het nu écht oorlog. Na de dood van haar broertje Auster is er iets gebroken in Ayla, en ze is vastbesloten om haar broer te wreken en het Fiola en de koning van Winter betaald te zetten. De vier vrienden gaan op zoek naar de rebellen en doen er alles aan om Fiola van haar troon te stoten. Want hoewel Valdemar, prins van Winter, de Seizoensproeven in boek 1 gewonnen heeft en de rechtmatige nieuwe Moeder Natuur kan worden, lijkt Fiola niet van plan haar felbegeerde troon zomaar af te staan.
Het is een boek vol politieke intriges en samenzweringen om de rebellie te doen slagen. De spanningsboog staat strak – heel strak. Dat zorgt ervoor dat je als lezer voortdurend verder wil lezen. Je bent helemaal mee in het verhaal, maar voor mij miste er soms enige ontspanning. Ik hou er wel van in fantasyverhalen als die spanningsboog even gelost wordt, zodat je ook de alledaagse, rustige, misschien zelfs ‘saaie’ momenten tussen personages kan beleven. Op die manier leer je hen altijd wat beter kennen, en dat miste ik hier soms een beetje.
Maar ondanks de strakke spanningsboog en het hoge tempo van het verhaal werden de personages wel goed uitgediept. Je leerde ze op een volledig andere manier kennen dan in het eerste boek, maar ook de relaties tussen de personages onderling kwamen meer naar voor. Voor mij was de romance tussen Ayla en Valdemar niet per se de meest belangrijke relatie of de kern van het verhaal, maar vooral de vriendschap tussen de Erfgenamen. Waar de romance soms iets meer aan de oppervlakte bleef, hebben Yasmine en Jonas er echt wel alles aan gedaan om sterke vriendschappen en banden tussen de Erfgenamen te creëren. En in tegenstelling tot in boek 1: Sienna will always be my favourite <3, maar Yuri is ook echt een cutie.
Het einde is opnieuw heel erg verassend, maar tenminste niet zo traumatiserend deze keer. Zoals in ieder goed fantasyverhaal eindigt het boek op het slagveld. Maar het is verassend, soms een tikje verwarrend wel, maar uiteindelijk is het een mooi, krachtig einde van de serie.
And yet I still cried. Want er is zoiets als een epiloog. En hoewel Yasmine en Jonas ons niet getraumatiseerd hebben met het einde deze keer, hebben ze de feelings van hun lezers absoluut niet gespaard met de epiloog.
