Lessons in faking – buddy read

Kiara

Lessons in faking is heel vlot geschreven en leest als een trein. Toch stelt de plot niet teleur. Hoewel dit een klassieke university romance is, geeft Selina Mae er haar eigen twist aan. Zo is er geen sprake van de sportieve jongen en het academische meisje, maar worden de stereotypen doorbroken. McCarthy is zowel de sportieveling als de academicus, terwijl Athalia het feestbeest met de slechte punten is. Niet alleen de university romance krijgt een opgepimpte versie, ook andere plottwists krijgen een Mae-sausje. Zo is er nog een verrassende twist met Wren, die we door de grote spoiler niet kunnen vermelden.

Naast de heel vlotte schrijfstijl doet Lessons in faking mij regelmatig denken aan andere verhalen of auteurs. Doordat de personages uit rijke families stammen, krijg ik persoonlijk Maxton Hall vibes. Hoewel geen van beide personages in Lessons in faking de underdog is, wat voor Ruby uit Maxton Hall wel het geval is, geven de gebeurtenissen mij wel dezelfde sfeer. En misschien neemt McCarthy een vergelijkbare rol aan als Ruby. Ik had soms het gevoel dat hij helemaal niet zo rijk is als hij laat uitschijnen. Hij heeft bijvoorbeeld zelf hard gewerkt om een auto te kopen die dan nog steeds minder status heeft dan die van andere personages. En waarom heb je een job als onderwijsassistent nodig wanneer je ouders rijk genoeg zijn? Nu, dit vermoeden wordt nergens bevestigd, dus dit zijn enkel speculaties.

Naast Maxton Hall door de rijke studenten, heb ik ook ergens Bridgerton vibes. Let me explain! Heb je wel eens goed gelet op de namen van de familie McCarthy? Nee? Wel: Diana, Denise, Dakota, Delilah en Dylan. Ja, allemaal voornamen met een d. Net zoals alle kinderen van Bridgerton een naam krijgen volgens de letters van het alfabet. En nu we toch over namen bezig zijn. Athalia is wel heel speciaal, terwijl Henry een doodnormale naam is. En dat binnen hetzelfde gezin, niet helemaal mijn ding.

De schrijfstijl van Mae doet mij tegelijk aan twee auteurs denken. Enerzijds herken ik de vlotte leesbaarheid en het sarcasme uit de boeken van Ali Hazelwood. De ironie die McCarthy kenmerkt in zijn gedrag en relatie met Athalia is dezelfde ironie die de personages van Hazelwood ook hebben. And I looooove Hazelwood, dus hiermee heeft Mae zeker gescoord! Anderzijds heeft Lessons in faking, zeker in het begin, een heel cozy gevoel. Dat doet me dan weer denken aan Kleine gelukjes van Audrey Adelin, dat ook heel gezellig geschreven is. Toch weet Mae er net op tijd de juiste hoeveelheid spanning in te brengen, zodat we zeker verder willen lezen. En ik denk dat ze daar het goede evenwicht in heeft gevonden.

Ik kan over Lessons in faking nog heel wat zeggen, maar ik laat nog iets over aan Soetkin om over te schrijven :)) Mijn conclusie is dus dat die boek zeker de moeite waard is om te lezen, en liefst zo snel mogelijk! Dit boek is een ideaal voorbeeld van cliché not cliché, want Mae begint wel met een bekende trope, maar geeft daar dan toch haar eigen draai aan. En eens je dit boek begint te lezen, wil je gewoon alles weten en voel je allerlei hints naar andere verhalen die ook heel leuk zijn.