Two can play, Ali Hazelwood
‘Two can play’ is een heerlijk korte novelle, typisch in de stijl van Hazelwood. Ze gebruikt zoals gewoonlijk enemies to lovers en het verhaal leest als een trein. Toch hadden we van dit boek meer verwacht.
Onze rating:
Kiara: 
Soetkin:
What is it about?
Twee rivaliserende gamebedrijven moeten samen een game ontwerpen, alleen heeft elk lid uit het ene bedrijf een probleem met een lid uit het andere bedrijf. Ook Viola kreeg duidelijke hints van Jesse dat hij niks met haar te maken wilt hebben. Tot ze samen op winterse werktrip gaan om de samenwerking te versterken. Die trip maakt duidelijk dat Viola en Jesse op een lijn zitten, niet alleen voor de game.
Titel
Kiara: De titel van de novelle past heel goed bij het gamethema van het verhaal. Het weerspiegelt niet alleen het spelelement, maar ook hoe Viola en Jesse de game willen ontwikkelen. De game is gebaseerd op een bestaand boek, het lievelingsboek van Viola. En ze willen allebei alles uit het ontwerp halen om het boek zijn recht aan te doen. Hoewel de titel past bij de game, is het totaal niet van toepassing op de love interest. Jesse wil absoluut geen spelletjes spelen als het op Viola aankomt. Het is alles of niks.
Personages
Kiara: De twee hoofdpersonages Viola en Jesse zijn goed uitgewerkt. Ze hebben een bepaalde diepgang, maar zijn ook niet onnodig complex. Bij de andere personages mis ik dat. Het lijkt alsof ze allemaal maar een rolletje hebben, maar eigenlijk ken je geen van de andere personages. Ook al is dit een novelle, was het mooi geweest om de andere personages wat beter te leren kennen. Sommige ken je alleen van naam, andere hebben een paar karaktertrekken, zoals Otto en Mike.
Soetkin: Hier volg ik Kiara in. De personages voelden voor mij ook te oppervlakkig en behoorlijk stereotiep, en ik hou er wel van als personages wat meer diepgang hebben, met sterktes en zwaktes. Ook bij Viola en Jesse miste ik soms wat diepgang, ik herkende hen niet echt als personen.
Plot
Kiara: De plot heeft voor mij een dubbel gevoel. Tot ongeveer 2/3 van het verhaal had Hazelwood me helemaal mee in het verhaal. De sfeer van het verhaal kwam over, het ging niet te snel en niet te traag, je voelt mee met de personages en vraagt je af of het wel goed komt. En dan opeens, tijdens de laatste hoofdstukken, ging alles als een trein. Alle problemen tussen de twee teams waren plots niet meer belangrijk. Ze zouden samenwerken aan de game en klaar. Het verhaal was te snel verteld, de gebeurtenissen volgden te snel op elkaar en plots is de trip afgelopen. Klaar, einde verhaal. En dat vond ik jammer. Ik had gerust nog wat langer bij Viola en Jesse willen blijven plakken. Meer gehoord over hoe ze zouden samenwerken en hoe ze de game zouden vormgeven. Maar dat moet ik dan maar zelf verzinnen, zeker?
Soetkin: De plot was beter geweest als het een volledig boek was in plaats van een novelle, denk ik. Dan was er ruimte om alles wat meer uit te werken en een meer natuurlijk verloop te geven. Nu ging het zeer snel van 0 naar 100, en ik miste de drijfveren, de spanningsboog een beetje. Op zich was het wel gewoon een leuk verhaal, het leest zeer vlot, maar het kon beter geweest zijn met net wat meer pagina’s om alles uit te werken.
Conclusie
Kiara: Over het algemeen vond ik dit een heel leuke, korte novelle. De sfeer zit goed, je leeft mee met de personages en alles leest heel vlot. Maar ik miste wat meer details in de nevenpersonages en de laatste hoofdstukken gingen voor mij veel te snel. Niet Hazelwoods beste werk.
Soetkin: Normaal lees ik graag Hazelwood, maar dit vond ik toch wat minder. De klassieke ‘Hazelwood’-elementen zijn er wel, en ik vond het leuk dat het zich binnen de game-wereld afspeelt, maar het mocht allemaal met net iets meer diepgang verteld worden. Daarom ook 2 sterren: leuk, maar kon veel beter.
